De geschiedenis van KOERO OBI

De geschiedenis van Koero Obi Karateclub is nauw verbonden met de karatecarriere van de sempai Antoinette. Zij begon als prille witte gordel in de toen enige karateclub in Evergem: Fuji Yama. Na een paar jaartjes werd zij bruine gordel. Aangezien het lesgeven haar in het bloed zit, en zij ondertussen een zoontje van 6 lopen had, vroeg zij om een jongerenwerking te mogen opstarten.

Een 5-tal kinderen, waaronder Janie als verplicht aanwezige, begonnen in 1980 elke woensdag te oefenen. Omdat zij Fuji-Jama verlaten had, moest zij in 1983 met haar kinderen verhuizen naar de toenmalige Rijksbasisschool in de Hofbilkstraat. Daar kon zij binnen de schoot van de schoolsportraad een schoolclubje oprichten: "KARATEKIDS RBS EVERGEM". In alle klassen van de school werden leden gerecruteerd. Het groepje groeide aan tot 20. De kinderen die toen meetrainden, brachten vanzelfsprekend ook vriendjes en gebuurtjes mee, maar die konden niet verzekerd worden door de schoolsportclub. Zij moesten dus aangesloten worden bij de Karatefederatie. Antoinette vroeg een clublicentie aan, en kreeg die officieel in 1989.

De naam "KOERO OBI"

Ondertussen was de club gegroeid naar 30 leden. Aangezien nu iedereen kon lid worden, moest de naam van deze officiele club veranderd worden. Er waren immers toen al plannen om de werking van de kinderen uit te breiden naar een volwassenenwerking. Zij ging te rade bij Sensei Miyazaki, hoofdinstructeur en stichter van de Belgische vleugel van de JKA (Japan Karate Association). Sempai vroeg hem een naam voor haar club vlak voor een provinciaal examen. Hij gaf niet onmiddellijk antwoord. Sempai dacht: hij heeft mij waarschijnlijk niet goed verstaan.. Hij dacht echter wel na, en na een uurtje ongeveer meldde hij filosofisch: alle kinderen dromen van een zwarte gordel, uw club heet “Koero Obi”.

De club draaide goed. Janie begon mee te helpen met lesgeven, zodat in twee groepen kon gewerkt worden. Later kwam Evelyne ook, al was het maar om Janie te helpen. Voor de kinderen en jongeren kun je geen beter drietal hebben: Evelyne werkt schitterend met de kleintjes, Antoinette brengt de groteren de nodige discipline en techniek bij en Janie probeert van een stelletje pubers echte karateka’s te maken.

Het begin van de volwassenen...

In 1997 werd een eerste initiatiecursus voor de ouders van de kinderen gegeven ter gelegenheid van een Blosocursus Initiator/Jeugdsportbegeleider, waar Antoinette de leiding over had. De mensen waren zo enthousiast, dat zij in september wilden aansluiten. Nieuwe assistentie kregen we van François, die de lessen voor de ouderen, volwassenen of senioren op zich wou nemen. Onze eerste 15 volwassenen begonnen dapper te oefenen in september ... en hun aantal groeide aan.

Janie bouwde een extra trainingsdag uit voor de meer ambitieuze leden op woensdag en creëerde zo zijn eigen groep. We maakten een onthaalbrochure, die we kunnen meegeven aan belangstellenden. We hebben in 1997 ook een clubblad boven de doopvont gehouden. De jongeren bedachten de naam: Koero-Koerier. Ondertussen is de club volwassen geworden: we hebben nu ongeveer 85 leden, 4 vaste, gekwalificeerde lesgevers en twee trainingsdagen. Een paar trainende ouders springen regelmatig bij op woensdag voor de kleintjes. We richten een stagekamp in voor onze kinderen, hebben een traditie op klaas en pasen, hebben onze uitstapjes met kerst- en krokusvakantie en hebben een bloedeigen barbeque met vaste specialisten.

Een hechte band tussen trainers, clubleden en ouders.

De ouders hebben zich gegroepeerd rond de “jeugdcompetitie” en werden een zelfstandig werkende unit binnen de club. Vorig jaar hielden we onze eerste “algemene vergadering” en dit jaar zelfs een “werkvergadering”. Volgend jaar staat “bijscholing” op het programma. Zo ambitieus zijn we geworden.

Dat we als groep in staat zijn samen aan iets groots te werken, bewezen we door het kampioenschap van Oost Vlaanderen in 1998 in te richten. We deden het zo goed, dat ons gevraagd werd het voor 1999 ook op ons te nemen. Wordt hier een nieuwe traditie geboren? Sempai Antoinette is terecht trots op de mensen in haar club: de kinderen doen hun best, de ouders werken goed mee, de lesgevers doen hun werk uitstekend en de volwassenenengroep maakt goede vorderingen. We beschikken over 4 lesgevers die een groep kunnen leiden en een aantal ouders die de jeugdcompetitie zelfstandig organiseren. De samenstelling van de club is ook zeer goed: een brede basis lagere gordels, versmallend over blauw naar bruin.

Het belangrijkste dat we hebben bereikt is dat we een groep zijn die samenwerkt. Ook al is er in de karatewereld voor elke club maar één sempai, toch is er voor de organisatie van de club overleg met alle partijen. Dat de Sempai altijd het laatste woord heeft en de beslissingen neemt, is voor haar mooi meegenomen. Het samenwerken als club, als karatefamilie, doen we met zijn allen. Dat we na 10 jaar officieel bestaan zover staan, is te danken aan iedereen afzonderlijk die vroeg of laat een steentje of een steen heeft bijgedragen tot de clubwerking.

Een club leiden is mooi, maar zonder enthousiaste, creatieve en actieve leden kom je niet ver. Proficiat en bedankt, lieve leden en lesgevers.
Sempai Antoinette